Czy nieudana próba samobójcza może być przepustką do wolności?

Morda Jana Szymaniaka nie schodziła z czołówek przez ostatnie dni. Gwałciciel i podwójny zabójca bardzo umiejętnie uciekał przed policją. Gdy w końcu go osaczono, strzelił sobie w głowę. Przeżył, choć niemal pewne jest, że gdy większość z was przeczyta ten tekst, Janek będzie siedział w poczekalni do raju. Ale to w sumie bez znaczenia.

Puśćmy wodze fantazji i wyobraźmy sobie wcale nie tak nieprawdopodobną sytuację...
I przenieśmy się do

ROKU 2015.
News dnia: Gwałciciel i dwukrotny morderca wybudził się ze śpiączki!

Jan Szymaniak po nieudanej próbie samobójczej w lutym 2009 r. zapadł w śpiączkę, w której przebywał przez 6 kolejnych lat.
Po przebudzeniu okazało się, że uszkodzenia mózgu były tak znaczące, że kompletnie stracił pamięć. Liczne badania potwierdzają, że pacjent nie udaje.
Nie wie kim jest, jak żył, nie poznaje znajomych i co najważniejsze - nawet w najgorszych snach nie wyobraża sobie, że przed laty był parszywym mordercą.
Biegli powołani przez prokuraturę jednoznacznie stwierdzają, że trzeba poczekać ze wznowieniem śledztwa do czasu uzyskania pełnej sprawności przez podejrzanego.
Mijają dni i tygodnie. Jan Szymaniak wciąż przebywa w szpitalu. Lekarze twierdzą, że całe dnie czyta książki, sporo czasu spędza na modlitwie, dużo rozmawia z innymi chorymi, jest dla nich wsparciem.
Jest innym człowiekiem. Już nie ma w nim zła.
Ale prokuratura w końcu wznawia śledztwo i stawia mu zarzut podwójnego morderstwa. W dodatku uprawomocnia się wyrok za gwałt i musi natychmiast trafić do więzienia.

I teraz pytanie - czy należy ukarać człowieka za zbrodnię, której on nie pamięta?
Kolejne pytanie - jakiej resocjalizacji miałby zostać poddany w więzieniu?
I kolejne - czy w ogóle byłaby mowa o resocjalizacji, gdyby dostał dożywocie, a taki wyrok zapewne by zapadł?

Jako ciekawostkę przytoczę casus Macieja Zientarskiego. Wciąż nie wiemy, czy to on przyczynił się do śmierci swojego kolegi. Ze względu na kłopoty z pamięcią, prokuratura nie może wznowić śledztwa i Maciej w spokoju wraca do zdrowia.
Czy pozwolilibyście na to samo Janowi Szymaniakowi?

Dwa różne przypadki, choć pytanie to samo: czy niepamięć może być rozgrzeszeniem?

PS. Aby wczuć się w jego sytuację, wyobraźcie sobie, że za parę minut zapuka do was policja. Dowiecie się, że w przeszłości popełniliście okrutną zbrodnię i resztę życia spędzicie w więzieniu.
Dla Jana Szymaniaka byłaby to tak samo abstrakcyjna sytuacja.